TALLER THAN ME An old door in Turkey, My heels against the wood, A warm hand on my hair, A line where I stood They measured every springtime, The way they always would, And I raced that door for years, Line by line I grew The world gets all the grown ones, The tall ones walk away, But down along the wall at home The small ones get to stay However far they've risen, Wherever they have flown, Right here they're only waist-high Still little, still my own Then it was my hand doing The pressing-down of hair, My son against a doorframe In the house we left back there The marks are still in Turkey, In some other family's hall, His summers climbing quietly Up somebody else's wall The world gets all the grown ones, The tall ones walk away, But down along the wall at home The small ones get to stay However far they've risen, Wherever they have flown, Right here they're only waist-high Still little, still my own Knee-high, Then thigh-high, Then hip-high, Then rib-high, Chin-high, Then eye-high Then taller, Then taller than me And here in this very kitchen, on the wall That faces the living room, My daughter's little ladder is still climbing A name, a line, an afternoon She was born on this side of the water And she grew on this side too, And I pass her small years every single morning: Still there, still true The world gets all the grown ones, The tall ones walk away, But down along the wall at home The small ones get to stay However far they've risen, Wherever they have flown, Right here they're only waist-high Still little, still my own There's room at the bottom of the wall, Down low, beside the floor We're keeping all that empty paint For somebody small The world gets all the grown ones, The tall ones walk away, But down along the wall at home The small ones get to stay However far they've risen, Wherever they have flown, Right here they're only waist-high Still little, still my own The world gets all the grown ones, The tall ones walk away, But down along the wall at home The small ones get to stay However far they've risen, Wherever they have flown, Right here they're only waist-high Still little, still my own

📏 "TALLER THAN ME" 🪟🤍 📏 Richard'ın ailesinde bu, herkesin yaptığı basit bir şeydi — her ilkbahar, bir çocuk topuklarını kapıya dayayarak dururdu, sıcak bir el saçını düzleştirirdi ve başının üstüne küçük bir çizgi çekilirdi. Richard da bir zamanlar Türkiye'de bir kapı çerçevesiyle yarışan o çocuktu, çizgi çizgi büyüdü. Yıllar sonra saçı düzleştiren el kendisininkiydi, ve oğlu aynı ülkede bir kapı çerçevesine dayanmış duruyordu. 🌍 Sonra hayat bir okyanusu geçti. Ve hiçbir bavulun düzeltemeyeceği şey şu: sahip olduğun her şeyi paketleyebilirsin — ama bir kapı çerçevesini paketleyemezsin. Oğlunun izleri geride kaldı, terk ettikleri evde. Bugün hâlâ oradalar, başka bir ailenin holünde: "yazları sessizce başka birinin duvarını tırmanıyor." 🏠 Ama bu hikâyenin iki duvarı var. Richard'ın kızı suyun Amerikan tarafında doğdu — ve isimlerinin ve çizgilerinin küçük merdiveni, ailenin Las Vegas'taki evinin, oturma odasına bakan mutfak duvarını hâlâ tırmanıyor. Onun küçük yıllarını her sabah yanından geçerken görüyor. Bir çocuğun çizelgesine dokunabiliyor; diğerininkini sadece hatırlayabiliyor. Bir ailenin büyümesi, iki kıtaya bölünmüş. 💛 Ve nakaratın bildiği de bu: "Dünya bütün büyümüşleri alır, uzun boylular gider — ama evdeki duvar boyunca, küçükler kalmaya devam eder." Çocuklar büyür ve kapıdan çıkar; dünya uzun halleri alır. Duvar, küçükleri sonsuza dek bel hizasında, hâlâ küçük, hâlâ senin olarak tutan tek yerdir. 🎵 Şarkının kendi biçimine kulak verin: bir çocuk gibi büyüyor. Kıtalar küçük, kısa adımlarla başlıyor ve her bölümde uzuyor, ta ki tam yetişkin cümleleriyle yürüyene kadar — nakarat ise hiç boyut değiştirmiyor, çünkü nakarat duvarın kendisi: her şeyin ötesine büyüdüğü tek sabit şey. Ve ortada, sekiz hızlı vuruşta koca bir çocukluk geçip gidiyor: diz boyu, uyluk boyu, kalça boyu, kaburga boyu, çene boyu, göz boyu — sonra daha uzun, sonra benden daha uzun. 🕊️ Son kıta bir söz. Henüz torun yok. Bu yüzden mutfak duvarının en altında, zeminin hemen yanında, aile bir şeyi yedekte tutuyor: "tüm o boş boyayı, küçük biri için." 🎛️ Prodüksiyon Notu: "Taller Than Me" — Richard Erog'un ailesinin gerçek hikâyesinden doğan, orijinal bestesi ve sözleriyle yapay zeka destekli müzik prodüksiyon teknolojisiyle son halini almış bir eser.