WELCOME TO MY CITY They land at night, most every group, I'm waiting with a sign; The van rolls toward the glow ahead Their eyes grow wide in mine I run the little history: A rail stop in the sand, They legalized the dice one year And the desert dealt its hand Welcome to my city, Climb in and see it all The lights, the noise, the endless rooms, The wonder wall to wall You'll ask me how to beat the house I'll smile and drive and say: "What happens here is meant to stay here..." It used to, anyway Next day I walk them down the Strip, Three miles, door to door Palaces for free, I tell them, Each one its own world tour They gasp the same in every tongue: "Is it always packed like this?" One lady called it "neon hell" I kept that one; it fits Welcome to my city, Climb in and see it all The lights, the noise, the endless rooms, The wonder wall to wall You'll ask me how to beat the house I'll smile and drive and say: "What happens here is meant to stay here..." It used to, anyway One thin season I drove the bus myself Nobody knew my name And at the end, kind old hands Tucked tips into my pocket I couldn't smile about it then. It's the proudest pay I've made. Welcome to my city, Climb in and see it all The lights, the noise, the endless rooms, The wonder wall to wall You'll ask me how to beat the house I'll smile and drive and say: "What happens here is meant to stay here..." It used to, anyway These days another driver Runs the routes I ran My boy, behind the wheel and mic, Guide and driver in one man The bellmen greet him like a prince, The guests all stare, impressed We billed them for those handshakes... Don't tell them; it works best He learned it riding shotgun. He might be better than me now. Welcome to OUR city, Climb in and see it all The lights, the noise, the endless rooms, The wonder wall to wall You'll ask me how to beat the house I'll smile and drive and say: "What happens here is meant to stay here..." It used to, anyway

🎶 "ŞEHRİME HOŞ GELDİNİZ" 🌵🤍 🚐 2005'ten bugüne, Richard bir seyahat acentesi işletti — oğlu için kurulmuştu, çoğunlukla kendi uzun mesaisiyle yürüdü — eski memleketten gruplar getirdi Las Vegas'a: fuarlar, kongreler, sergiler, yirmi yıl boyunca neredeyse her iki ayda bir. Ve her tur aynı şekilde başlardı: gece inişi, varış kapısında bir isim tabelası, ışıltıya doğru yuvarlanan bir van — ve dikiz aynasında, aynı kocaman gözler, her grup, her yıl. Bu şarkı o yolculuk. Albüm, anlatıcının sahip olduğu tek dürüst tanıtımla açılıyor: Bu şehri insanlara geçimim için gösterdim. Binin. 😄 Sohbet gerçek. Şehre girerken anlattığı kısa tarih — kumun içindeki tren durağı, zarların yasallaştığı yıl. Üç millik yürüyüş turu, saraydan saraya, her otel kendi başına bir dünya turu. Her misafirin er ya da geç sorduğu soru — kumarhaneyi nasıl yenerim? — ve rehberin gülümseyen cevapsızlığı, çünkü yirmi yıl sonra kumarın sizin için eğlence, ev sahibi için iş olduğunu açıklamaktan yorulmuş. Ve bin kez anlattığı, bir kez bile tutmayan şaka: "Vegas'ta olan Vegas'ta kalır — Facebook ve Instagram hariç." Şarkıda Vegas'ta kalır "…eskiden öyleydi." 🌃 Tepkiler de gerçek. "Her zaman bu kadar kalabalık mı?" "Kaç oda var?!" Ve Şeridin parıltısına adım atan bir misafir, tüm şehri Richard'ın o zamandan beri sakladığı iki kelimeyle özetledi: "neon cehennemi." O tepkiyi sakladı. Tam oturuyor. 🤲 Ve köprü, parçadaki en gerçek şey: bir mevsim kısa sürdü, para azdı, şirketin sahibi otobüsü kendisi kullandı — kimliksiz, sadece şoför. Turun sonunda, nazik yaşlı doktorlardan oluşan bir grup, ceplerine katlanmış bahşişler sıkıştırdı. Ömür boyu iş adamı utançla yandı — ve şarkı, yıllar sonra, sonunda kaydı düzeltiyor: ailesi ihtiyaç duyduğu için gururunu yutan bir baba, o gün en küçük parasını kazanmıyordu. "Aldığım en gururlu ücret bu." 👨‍👦 Sonra final: bugünlerde o rotaları başka bir şoför yürütüyor. Oğlu — rehber ve şoförü tek bir adamda birleştiren, her ikisinde de parlak, şehirdeki her kapı görevlisi tarafından adıyla karşılanan (misafirler her zaman hayrete düşer; kimse onlara el sıkışmaların önceden faturalandırıldığını söylemez — ağırlamanın en eski numarası: gezginleri kendi paralarıyla etkilemek). Yanında oturarak öğrenen oğlan. "Belki artık benden daha iyi" — bir yapıcının söyleyebileceği en gururlu cümle. Ve son koro tam olarak bir kelimeyi değiştiriyor: Şehrimize hoş geldiniz. 🎛️ Prodüksiyon Notu: "Şehrime Hoş Geldiniz" — Richard Erog tarafından yirmi yıllık gerçek turlardan yazılan ve bestelenen bu eser, yapay zeka destekli müzik prodüksiyon teknolojisiyle son halini almıştır. Yaklaşan on dördüncü albümün 1. parçası.