GUITAR IN THE SKY Where the tigers were: a hole. Where the volcano stood: a crane. Twenty-five years I've watched towers climb out of sand. This one's a guitar. Of course it is. The only guitar I ever got right Is six hundred feet tall, and not mine. We're both starting over Me and the skyline. There was an old one off the Strip I never loved. I felt it falling years before it fell. When they closed it, I felt nothing. Some buildings tell you early. The only guitar I ever got right Is six hundred feet tall, and not mine. We're both starting over Me and the skyline. Taipei. Singapore. New York. The coast I ate under those guitars on four continents. Now the biggest one on earth is on my drive to work. The brand followed me home. The only guitar I ever got right Is six hundred feet tall, and not mine. We're both starting over Me and the skyline. I tried a guitar once. My fingers filed a complaint. I'm breath and keys, a keyboard that could do anything So the city built the one I couldn't play Where I'd see it every day. Fair enough. The only guitar I ever got right Is six hundred feet tall, and not mine. We're both starting over Me and the skyline. I wrote a song once about a man who watched a tower rise from sand And never saw the doors swing open. I'm not him. Late next year they cut the ribbon. Put me on the list. Cranes still up. Strings not lit. Neither of us done. Both of us, rising. The only guitar I ever got right Is six hundred feet tall, and not mine. We're both starting over Me and the skyline.

🎶 "GÖKYÜZÜNDEKİ GİTAR" 🌵🤍 🏗️ Beyaz kaplanların bir zamanlar volta attığı ve yanardağın her gece patladığı toprakta bir çukur kazıldı — ve içinden, kat kat, bir gitar yükseliyor. İki yüz metre yüksekliğinde, kırk iki katlı, dünyanın en büyük gitarı, gelecek yılın sonunda açılıyor. Richard neredeyse her gün önünden geçiyor. Yirmi beş yıldır bu kumdan kulelerin yükselişini izliyor — ama bu seferki bir gitar. Tabii ki öyle. Çünkü gitar, onun asla çalamadığı tek enstrüman. 🎹 Bir kez denedi. Şarkının deyişiyle, parmakları şikayet dilekçesi verdi. Richard nefes ve tuşların adamı — saksofonların, klarnetlerin, akordeonların ve hayatı boyunca sevdiği elektronik synthesizer'ların — ve gitar bir türlü tutmadı. Böylece şehir, sonsuz zekasıyla, çalamadığı tek enstrümanı, her gün bakmak zorunda kalacağı bir yere inşa etti. Adil. Ve şarkı bu şakaya harfiyen saygı duruşunda: içinde hiçbir yerde gitar yok. Piyano, synthesizer ve bir korno — gitar sadece silüette var. 🌍 O ünlü gitar tabelalarının altında dört kıtada yemek yemişti — Taipei, Singapur, New York, Kaliforniya kıyısı — markaya ömürlük bir sempati. Burada da eski bir tane vardı, Şerit'in dışında, ve bir şey hep tuhaftı; koridorlarında yürüdü ve yıkılmasından yıllar önce düştüğünü hissetti. Kapattıklarında hiçbir şey hissetmedi — bu albümdeki hiç yasını tutmadığı tek veda. Bazı binalar erken söyler. Ve sonra marka onu evine kadar takip etti ve gezegendeki en büyüğünü işe giderkenki yolunun üzerine inşa etmeye başladı. 🌴 Ama şarkının gizli kalbi, Richard'ın kendi kataloğuna bir gönderme. Vegas albümünde "Bugsy's Dream"i yazmıştı — Flamingo'nun boş çölden yükselişini izleyen ve başarısını göremeden öldürülen adam. Burada yazar kendi şarkısına cevap veriyor: "Bir zamanlar kumdan yükselen bir kuleyi izleyen ve kapıların açılışını hiç göremeyen bir adam hakkında bir şarkı yazdım. Ben o değilim." Ve sonra kayıttaki en sessiz, en cesur satır — albümün adını taşıyan parçada itiraf ettiği gibi remisyonunu aylarla sayan bir adamdan: "Gelecek yılın sonunda kurdeleyi kesecekler. Beni listeye yazın." ⬆️ Albümde yukarı bakarak biten tek şarkı — vinçler hâlâ ayakta, teller henüz yanmamış, kule bitmemiş ve adam bitmemiş, ikisi de yükseliyor. Sonlar şehri hakkındaki bir kayıtta, bu tek başlangıç. 🎛️ Prodüksiyon Notu: "Gökyüzündeki Gitar" — Richard Erog tarafından yazılan ve bestelenen, adını taşıdığı enstrüman hiç kullanılmadan çalınan bu eser, yapay zeka destekli müzik prodüksiyon teknolojisiyle son halini almıştır.