IT ONLY CHANGES HANDS There was a girl with a cello And a teacher with a name, Then the lean years asked it from her, She set it down, and stayed Years on, in a garden of light, We watched a stranger play, And down inside her folded hands Her fingers found their way Seventy years of silence, Nobody told her hands Nobody puts the music down, Though everybody tries, It waits inside the fingers, It hides behind the eyes, It slips from one who carried it To one who understands: The music never stops at all, It only changes hands A woman walked out of a war And gave her sons the names Of the men who built the country, And the boys became the same He led the navy's band for years, Then his playing days were done, So he taught a boy the breathing, And he wept to hear it come Nobody puts the music down, Though everybody tries, It waits inside the fingers, It hides behind the eyes, It slips from one who carried it To one who understands: The music never stops at all, It only changes hands My grandfather left a box That breathes as well as plays, I never heard him play it, It taught me anyway My son keeps it at his place now, In the corner of a room, Three names in, a hundred years, And it's still holding its tune Nobody puts the music down, Though everybody tries, It waits inside the fingers, It hides behind the eyes, It slips from one who carried it To one who understands: The music never stops at all, It only changes hands I played alone for thirty years In offices at night, Burning songs to silver discs To get the feeling right These days the room is crowded, The band came back around, I put my hands down on the keys And the years pour out as sound Nobody puts the music down, Though everybody tries, It waits inside the fingers, It hides behind the eyes, It slips from one who carried it To one who understands: The music never stops at all, It only changes hands The cello's in her fingers, The clarinet's in mine, The bellows rests at my son's house, Still ready, still in time, The music never stops at all, It only changes hands

🎶 "IT ONLY CHANGES HANDS" 🪟🤍 🎻 Bu, gerçek bir hikâye; hem de dört kuşaklık. 1950'lerin başında Türkiye'de bir genç kız viyolonsel çalıyordu; hocası, ülkenin ünlü bestecilerinden biriydi. Sonra evlilik geldi, dar yıllar geldi, aile geldi; ve enstrümanını bir kenara bıraktı. On yıllar sonra, Las Vegas'ta, ışıktan bir bahçede Richard onun yanında durmuş, bir sanatçının çalışını izliyordu. Ve kalbini durduran bir şey fark etti: kucağında, kavuşturduğu ellerinin içinde parmakları kımıldamaya başlamıştı; eşlik ediyordu, kusursuzca, yetmiş yıl sonra. "Kimse ellerine haber vermemişti." O kadın, Richard'ın annesi; hâlâ aramızda, hâlâ dimdik ve bugün bile Türk Sanat Müziği'nin en saygın otoritelerinden biri: besteciler fikrini sorar, o daha ikinci cümle gelmeden makamı söyler. 🎖️ Bir kuşak önce, Richard'ın büyükannesi Balkan Harbi'nden çıkıp yeni doğan Türkiye Cumhuriyeti'ne yürümüştü; ve minnetle, oğullarına bu ülkeyi kuran adamların adlarını verdi: Atatürk için Mustafa, ikinci cumhurbaşkanı İnönü için İsmet. İsimler kadere dönüştü. İsmet, on bir yaşında askeri okula girdi ve yükselerek Deniz Kuvvetleri Bandosu'nu yaklaşık yirmi yıl yönetti; adı bugün hâlâ bando okulunun duvarında yazılıdır. İnanılmaz bir kulağa sahip bir klarnet virtüözüydü: ona hiç duymadığı bir şarkıyı bile çalsanız, odanın öbür ucundan her notasını söylerdi. Genç Richard'ın ilk gerçek hocası olduğunda, yeni takma dişleri kendi çalma günlerini bitirmişti; o da çocuğa, artık kendisinin kullanamadığı nefesi öğretti. Ve öğrencisini dinlerken İsmet Dayı ağlardı. "Bir çocuğa nefesi öğretti ve onun gelişini duyunca ağladı." 🪗 Ve hepsinden önce: Richard'ın çalarken hiç duymadığı bir büyükbaba. Ardında bir akordeon bıraktı; çaldığı kadar nefes de alan bir kutu, tek enstrümanda hem piyano hem ciğer. Richard'a kendi kendine öğretti. Bugün o akordeon, Richard'ın oğlunun evinde duruyor. Üç isim, yüz yıl; ve akordu hâlâ yerinde. 🎹 Son kıta Richard'ın kendi hikâyesi: otuz yıl tek başına çalmak; mesai sonrası boş bir ofiste saksofon ve klavyeler, kimsenin istemediği şarkıları gümüş disklere yakmak; sadece duyguyu doğru yakalamak için. Ve sonra bu albümün sessiz mucizesi: "Bugünlerde oda kalabalık; grup geri döndü." 🎼 Düzenlemeye kulak verin: her portreye kendi enstrümanı cevap veriyor; ona viyolonsel, dayıya klarnet, büyükbabaya akordeon. Ve enstrümantal bölümde üçü birden, Richard'ın piyanosunun üzerinde birlikte çalıyor: bu ailenin enstrümanlarının buluşabildiği tek oda. Klarnet partisini Richard'ın kendisi, nefesle çalıyor; dayısının sesi, devam ediyor. 🤍 Çünkü şarkının tamamı bu: kimse müziği elinden bırakamaz, herkes denese de. Müzik parmakların içinde bekler. Sadece el değiştirir. 🎛️ Prodüksiyon Notu: "It Only Changes Hands" — Richard Erog'un ailesinin gerçek tarihinden, orijinal bestesi ve sözlerinden doğan bu eser, yapay zeka destekli müzik prodüksiyon teknolojisi ile son halini almıştır.