I DIDN'T EVEN LIKE IT The year I landed in the city The tigers ran the show White as brides, and famous, The seats sold months in rows I'm not a man for cats, I'm not But there I sat, half-tame, Watching white fire pace the stage... Everyone did the same I didn't even like it, And I miss it, every bit: The crowds, the velvet lobby, The roar, the practiced glitz It was never mine to love, So tell me why it stings? You don't miss the show, my friend... You miss the years it's in Then one night, mid-performance, One second, and the end: The wild recalled its nature, No curtain rose again Five thousand shows, then silence; The marquee lost its light The town that sells forever Learned otherwise that night I didn't even like it, And I miss it, every bit: The crowds, the velvet lobby, The roar, the practiced glitz It was never mine to love, So tell me why it stings? You don't miss the show, my friend... You miss the years it's in And the ending kept on ending: The year the world shut in, It took the gentle tiger man; His partner followed him Then, lately, went the building The palace closed its doors; They even dimmed the volcano... Some endings take a tour It started ending when I got here; It's ending still today That show's been leaving twenty years, Like it hates to walk away And maybe that's the city's secret, One the tourists never learn: Nothing here dies quickly It dims, and then returns I didn't even like it, And I miss it, every bit: The crowds, the velvet lobby, The roar, the practiced glitz It was never mine to love, So tell me why it stings? You don't miss the show, my friend... You miss the years it's in There's scaffolding on that corner now.

🎶 "HİÇ SEVMEMİŞTİM BİLE" 🌵🤍 🐅 Richard, Las Vegas'a ayak bastığında beyaz kaplanlar şehri yönetiyordu. Şehrin tarihindeki en ünlü gösteri — beş bin temsil, aylar öncesinden tükenen koltuklar, dünyanın en gözde bileti. O da gitti, çünkü gitmek zorundaydın. Sonra tekrar gitti. Ve tekrar. İşte şarkının üzerine kurulduğu itiraf: kedilerden hiç hoşlanmaz. Sezon sezon orada oturdu, kaplanlardan etkilenmeden — yine de alkışladı, çünkü tüm şehir o salondaydı ve o salonda olmak, o Vegas'ta olmaktı. ⚡ Sonra bir gece, gösteri ortasında, tam bir saniye yetti. Vahşi doğa kendi gerçeğini hatırladı ve perde bir daha açılmadı. Dünyanın en büyük gösterisinin on üç yılı — iki kalp atışı arasında son buldu. Gösteri ustası hayatta kaldı; son gününe kadar sevdiği hayvanı suçlamayı reddetti. Ve sonsuzluğu her gece satan bir şehirde, herkes sessizce başka bir gerçeği öğrendi. 🌋 Ama son, bitmedi. İşte sadece bir yerlinin söyleyebileceği kısım: tüm dünyanın kapandığı yıl, nazik kaplan adamı aldı; ortağı aylar sonra onu izledi. Sonra, yakın zamanda, sarayın kendisi kapılarını kapattı — ve önündeki volkanı bile söndürdüler, her yerlinin binlerce kez önünden geçtiği o bedava patlamayı. Tek bir gösterinin sonu, yirmi yıla yayıldı — Las Vegas'ın en yavaş çöküşü. "Bazı sonlar tur atar." 🎭 Parçanın şekline kulak ver: bir gösteri programı gibi kurulmuş — bir uvertür, üç perde, bir ara, sahneler arasında kısa enstrümantal geçişler, bir perde kapanış cümlesi, salon ışıkları. Gösteri hakkındaki şarkı, kendisi de bir gösteri gibi sahnelenmiş — kaplanı olan bas klarnetin alçak kükremesiyle. 💔 Ve nakarat, Richard'ın bu hikayeyi ilk anlattığında söylediği en doğru sözler, kelimesi kelimesine: "Hiç sevmemiştim bile — ve özlüyorum." Çünkü hiç sevmediğin bir şeyi özlemek, gerçekten neyin kaybolduğunun en saf kanıtıdır. Hiçbir zaman kaplanlarla ilgili değildi. "Gösteriyi özlemezsin dostum... içinde geçtiği yılları özlersin." 🏗️ Şarkının son satırı, sessiz tek bir gözlem: "O köşede artık iskele var." Orada ne yükseliyor — bu albüm, buna değinecek. 🎛️ Prodüksiyon Notu: "Hiç Sevmemiştim Bile" — Richard Erog'un gerçek yirmi yıldan doğan orijinal bestesi ve sözlerinden, yapay zeka destekli müzik prodüksiyon teknolojisi ile son halini almıştır.